Ин хабари олиҷаноб аст!

Ин хабари хуш аст! Тӯйи махсусро ҷашн гиред!

Мо бо камоли хурсандӣ хабари аҷиберо бо шумо мубодила мекунем, ки ба дилҳоямон шодӣ ва ба чеҳраҳоямон табассум меорад. Яке аз муштариёни арзандаи ҳиндуи мо эълон кард, ки духтарашон издивоҷ мекунад! Ин лаҳзаест, ки на танҳо барои ин оила, балки барои ҳамаи мо, ки шарафи кор бо онҳоро дорем, сазовори ҷашн аст.

Тӯй лаҳзаи зебоест, ки рамзи муҳаббат, ягонагӣ ва оғози сафари нав аст. Ин замонест, ки оилаҳо дубора муттаҳид шаванд, дӯстон ҷамъ оянд ва хотираҳои гаронбаҳо эҷод шаванд. Мо ифтихор дорем, ки мудирони муассисаҳои мо ба ин чорабинии махсус даъват шудаанд ва ба мо имкон медиҳанд, ки қисми ин марҳилаи муҳим дар ҳаёти онҳо бошем.

Барои изҳори орзуҳои самимии худ ва илова кардани ламси зебоӣ ба ҷашни онҳо, мо тасмим гирифтем, ки ба онҳо тӯҳфаи беназир фиристем. Мо гулдӯзии Шуро интихоб кардем, ки як навъи анъанавии санъат аст, ки бо тарҳҳои мураккаб ва рангҳои дурахшонаш машҳур аст. Ин тӯҳфа на танҳо нишонаи миннатдории мо, балки рамзи орзуҳои беҳтарини мо барои ин ҷуфт низ мебошад. Умедворем, ки он ба тӯйи онҳо шодӣ ва зебоӣ меорад ва фазои идонаи ин чорабинии муҳимро беҳтар мегардонад.

Мо ба арӯсу домод ҳангоми таҷлили ин ҷашни шодмонӣ самимонатарин таманниёти худро баён мекунем. Бигзор издивоҷи онҳо пур аз муҳаббат, ханда ва хушбахтии бепоён бошад. Мо боварӣ дорем, ки ҳар як тӯй оғози зебо дорад ва мо аз тамошои достони ишқи ин ҷуфт хурсандем.

Ниҳоят, биёед барои муҳаббат, садоқат ва сафари олиҷанобе дар пеш нӯшем. Ин воқеан хабари хуш аст! Ба шумо издивоҷи хушбахтона орзумандам ва дар тӯли ҳаётатон вақти худро қадр кунед!